Se derrama floreando el pensamiento del pecho
El rio caudaloso se conduce al mar
En las rejoyas nacen los vientos
Las olas de la palabra ascienden.
Muchas piedras deseen hablar
Como las ramas de los grandes árboles
Invisible viento trae las nubes
Los árboles se quedan mudos al mirar el machete filoso.
La tierra pide semilla y ya nadie le otorga
Las plantas se secan con la surada y no mueren
Viene la lluvia a apagar el fuego devorador
Y la palabra en caracol invisible vuelve a volar.
Xanatakgalhmakgan xtalakapastakni’ kinkuxmun
Pataxtuy nkgalhtuchokgo ktakgayawna’
Takgalhchokgotakiy u’n kapuskanin
Tachayaway xa’uxialh tachuwin.
Na kachuwinkgolh puwankgoy chiwix
Lakum chuwinankgoy xpakganin laklanka’ kiwi’
Ni tasiyuy u’n limin puklhni’
Kgokgonkgoy kiwi’ lata’ kaxtatnikan stakaka’ likan.
Skin talhtsi ntiyat chu’ nalhti maxkiy
Liskakkgoy pats’sun laktsu tuwan chu’ ni nikgoy
Min mamixiy sen xawana’ lhkuyat
Chu’ ni tasiyuy kgoslatawakaparay xokge tachuwin.








